'The Taking of Pelham 1 2 3' is de zoveelste in een reeks van remakes van films uit de vorige eeuw. Net als in (bijna) al die andere gevallen heb ik de originele film niet gezien, maar dat geeft niets, dat bespaart me het vergelijkingswerk.

'Pelham 1 2 3' volgt Walter Garber (gespeeld door Denzel Washington), een hoge piet bij de MTA, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het openbaar vervoer in New York City. Al snel blijkt dat hij op de terugweg is, na een klein, vermeend smeergeldschandaaltje. Zijn dag wordt op slag een stuk interessanter wanneer één van de metrostellen onder zijn supervisie gekaapt wordt door een zekere 'Ryder', in discomilieus beter gekend als John Travolta. Het uitgangspunt is heel simpel en al tal van keren gebruikt: hij wil losgeld natuurlijk. En Garber, als simpele bediende, moet dat voor hem regelen. Hiervoor kunnen hij - en de plot - gelukkig rekenen op de rest van de prima cast. John Turturro is de onderhandelingsspecialist en James Gandolfini mag na dé mafiabaas van NJ en omstreken, nu ook eens de burgemeester van NY spelen. Vrouwen doen in het verhaal niet mee, sorry (en dat is niet om te lachen).

'Pelham 1 2 3' is van de hand van Tony Scott, en dat staat garant voor een fiks tempo en de typische cameravoering: shaky cam, veel gebruik van groen en blauw, enzovoort... ('Deja Vu', 'Man on Fire'). Een pluim ook voor de intro: je zit meteen in de sfeer. Geen ellenlange voorbereiding of opbouw; Travolta kaapt meteen de metro en we kunnen eraan beginnen. Er moet heel wat gebabbeld worden in de film, dus dan kunnen we achterliggende interessantheden even goed wat later ter sprake brengen :D
Travolta ('motherfucker!') en Washington dragen de film helemaal. 'Pelham 1 2 3' laat zien dat beide personages veel gemeen hebben, maar hun problemen op heel verschillende manieren aanpakken. Travolta is hier de showman (check de nektatoeage en tel het aantal 'motherfuckers'), terwijl Washington de goede huisvader is die ook wel eens een foutje maakt.

Niet alles is super: hier en daar duikt wel eens een plothole op en alles wat niet in het controlecentrum van de metro of in het gekaapte metrostel zelf gebeurt, komt wat routineus en vaartverminderend over.

Jens zegt: 'The Taking of Pelham 1 2 3' is misschien niet de meest memorabele actiethriller, zelfs niet van dit jaar; het is een film met een lekkere vaart en puike acteurs. Het is een film die je moet beleven, en waar je je niet teveel vragen bij moet stellen, zeker niet achteraf :D Prima vermaak!

'Public Enemies', een nieuwe misdaadfilm gesitueerd in de jaren '30, met onder andere Christian Bale en Johnny Depp.

Het verhaal gaat als volgt: John Dillinger, gespeeld door Johnny Depp, is een nogal grote crimineel die bankovervallen als voornaamste bezigheid op zijn CV heeft staan. Tegelijk is hij iets van een volksheld, een 'moderne' Robin Hood. We zijn immers in de jaren '30, en economisch gaat het niet zo goed. De grote, stoute banken mogen ook wel eens gestraft worden.
Aan de andere kant staat Melvin Purvis, ofte Christian Bale. Hij is een speciaal agent bij de FBI en is toegewezen aan de regio Chicago, want ja, daar zit al het schorremorrie nu eenmaal.

Public Enemies laat het kat-en-muisspel tussen Dillinger en Purvis zien. Mislukte valstrikken hier, wat folteringen daar, en een onmogelijke liefde (Marion Cotillard als Billie Frechette) als rode draad door het verhaal.
De film is van de hand van Michael Mann (Heat, Miami Vice, ...); dat betekent dat het allemaal heel gestileerd is en van uit cinematografisch oogpunt is er -voor een leek als mezelf- niets aan te merken. Depp brengt Dillinger heel nuchter, geen Scarface-karikatuur of zo. Het is eens iets anders, al zullen sommigen het gebrek aan buitensporig geweld waarschijnlijk als een afknapper beschouwen voor dit soort films. Bale (met accent) en Cotillard zijn ook oerdegelijk. Ook de verschijning van Billy Crudup (Dr. Manhattan uit Watchmen) was best leuk.
Een minpuntje is wel dat er tijdens het verhaal, buiten enkele allusies, niet echt veel te merken is van de economische depressie (of ik zou niet goed opgelet moeten hebben).

Jens zegt: degelijke, nuchtere en entertainende gangsterfilm. En daar zit de cast voor een groot deel achter.

'Flags of Our Fathers' en 'Letters from Iwo Jima' zijn 2 films uit 2006, geregisseerd door Clint Eastwood. Beide films vertellen over de slag om Iwo Jima, een klein eiland ten zuiden van Japan, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog.
Wat deze duo-film bijzonder maakt, is dat 'Flags' de slag in beeld brengt vanuit het perspectief van de Amerikaanse troepen, terwijl 'Letters' de kaart van de Japanners trekt. Beide films samen duren toch zo'n 4,5 uur, dus weet waaraan je je engageert als je oorlogsfilms al niet interessant vindt om mee te beginnen.

Beide films hebben dezelfde regisseur en grosso modo hetzelfde onderwerp, dus mijn uitgangspunt was dat de films qua stijl en hoe het verhaal wordt aangebracht redelijk gelijklopend zouden zijn. Dat is echter helemaal niet het geval. Ik zal het maar direct zeggen: 'Letters' is duidelijk een betere film dan 'Flags'.
Het verhaal van 'Flags' draait rond de soldaten die de Amerikaanse vlag op het eiland plantten, en zo op slag beroemd werden zonder eigenlijk veel meer gedaan te hebben dan wat textiel van punt A naar punt B brengen (het gaat dus om dit bekende beeld). Er wordt mooi toegewerkt naar het hijsen van de vlag en onderweg zijn er zeker memorabele scenes die de film de moeite waard maken. Maar eens de bewuste foto is gemaakt ontaardt alles in een web van onduidelijkheid over wie nu werkelijk op de foto staan (en dus terug naar huis mogen, zij zijn nu immers 'helden'). Zoals geweten is, werd een soldaat verkeerd geïdentificeerd en daar heeft minstens één 'held' het moeilijk mee. Wat volgt is een opeenvolging van flashbacks vanop Iwo Jima enerzijds en scenes waar onze helden op tal van feestjes worden onthaald op gejuich en veel drank.

Ik kan niet zeggen dat ik 'Flags' maar niets vond, maar de premise is al heel snel duidelijk en de rest van de tijd wordt -wat het verhaal betreft- wat rond de pot gedraaid. Wat er precies gebeurde op Iwo Jima, komt ook veel minder aan bod dan het schuldgevoel van de vlaghijsers en hoe ze hiermee omgaan. Character development is een must voor een goede film, maar er mag niet te veel op één gevoel gefocust worden. 'Flags' is schuldgevoel, schuldgevoel, schuldgevoel.

'Letters from Iwo Jima', daarentegen, speelt zich haast helemaal op het eiland zelf af. Het verhaal begint enige tijd voordat de Amerikaanse troepen landen, en brengt in beeld hoe de Japanners hun verdediging van het eiland plannen. Wanneer die Amerikanen dan uiteindelijk aankomen blijkt al snel dat het er niet goed uitziet voor het keizerrijk. Pompen of verzuipen dus...
Alle dialogen zijn in het Japans en dit draagt énorm bij tot de sfeer die de film uitstraalt. Een paar sleutelscenes lopen gelijk met de gebeurtenissen uit 'Flags', zodat duidelijk wordt dat de films 'bij elkaar horen'. 'Letters' richt zich veel meer op de ethische kwesties die gepaard gaan met oorlog, en over hoe waardevol een leven is. Ook typisch -of stereotype, dat weet ik niet- Japanse gebruiken en overtuigingen krijgen een plaatsje in de film. Dan denk ik vooral aan 'de plicht aan het keizerrijk' en 'liever-zelfmoord-plegen-dan-gevangen-genomen-worden'. Contrastrijk genoeg ten opzichte van 'Flags' om het geheel naar een hoger niveau te tillen.

Jens zegt: het is duidelijk dat 'Letters from Iwo Jima' me meer lag dan 'Flags of Our Fathers'. Na ze beiden gezien te hebben, kan ik echter niet zeggen dat 'Flags' maar een bijgedachte is. De ene film kan niet bekeken worden zonder de ander; ze steunen op elkaar om bepaalde ethische thema's aan te brengen en boven alles zijn het anti-oorlogfilms. Geen rambotoestanden dus. Ik weet het, in de jaren '80 en '90 zijn er tal van dergelijke films uitgebracht, maar dit duo heeft daar zeker zijn plaatsje tussen.

BBQ'tje gehad afgelopen weekend @ casa Vosters/Rosseel: verkleden verplicht.
Bijhorend filmpje was nog aan het begin van de avond... voordat Roodkapje en Sexy Miss Santa elkaar begonnen uit te kleden. Of heb alleen ik dat gezien?

Net seizoen 4 van Weeds uitgekeken. DRUUUUGS, jeweetwel.
Naar mijn mening niet zo grappig of meeslepend als de vorige seizoenen, maar niettemin nog altijd één van de betere tv-series die je tegenwoordig kunt bekijken...
Laat je maar eens gaan, maar begin bij seizoen 1 :D